Piotr Chomczyński
.
Kiedy dwójka nastolatków ginie w dramatycznych okolicznościach, wszystko wskazuje na działanie jakiejś niewyobrażalnej siły. Ich ciała są powyginane, zmasakrowane – jedna z ofiar ma paznokieć wbity w wnętrzności brzucha, druga – dziurę w głowie i zakrwawione ręce. Brutalność tych śmierci przekracza ramy klasycznego zabójstwa. Policja podejrzewa nowy, nieznany narkotyk – może syntetyk o makabrycznym działaniu.
Przez komisarz Brodnicką, do śledztwa wciągnięty zostaje ceniony kryminolog Marcin Koch – ekspert od substancji psychoaktywnych, znany nie tylko w kraju, ale i za granicą. Towarzyszy mu profesor toksykologii Bogusław Klein, a z czasem do zespołu dołącza ambitna dziennikarka śledcza oraz młody chemik, który za wszelką cenę chce wziąć udział w rozwikłaniu zagadki. Gdy pojawiają się kolejne ciała, a badania nie wykazują żadnych związków z poprzednimi zgonami, zaczyna się walka nie tylko z czasem, ale i z prawdą, którą ktoś próbuje za wszelką cenę ukryć.
Mocne Strony:
Największą zaletą książki są brutalne, ale nieprzesadzone opisy – krótkie, mocne, konkretne. Autor nie bawi się w rozwlekłe opisy zwłok, a mimo to każdy szczegół uderza z pełną siłą. W trakcie lektury wyraźnie czuć, że za fabułą stoi wiedza i doświadczenie – zarówno medyczne, jak i kryminalistyczne – co nadaje całości realizmu i ciężaru. To sprawia, że główny bohater, Marcin Koch, zasługuje na jeszcze bardziej wyrazistą obecność – jego charakter, wiedza i sposób analitycznego myślenia powinny dominować fabułę, bo właśnie wtedy książka naprawdę błyszczy.
Świetnie wypadają także sceny przesłuchań – szczególnie te, w których analizowane są gesty, mimika i sposób wypowiedzi świadków. To nie tylko uwiarygadnia śledztwo, ale też wciąga czytelnika w psychologiczną grę. A im bliżej końca, tym napięcie wyraźnie rośnie – każda strona przyspiesza puls, a niepokój narasta z każdym kolejnym odkryciem.
Słabe strony:
Czytaj dalej
Choć książka przyciąga tematyką i klimatem, trudno nie zauważyć kilku istotnych niedociągnięć. Przede wszystkim – relacje między bohaterami są bardzo płytkie. Emocje, choć obecne, są powierzchowne, bez głębszego zanurzenia w psychikę postaci. Brakuje zawiłości i niuansów – wszystko jest podane niemal na tacy, bez miejsca na interpretację czy refleksję. Autor unika wewnętrznych rozterek, a konflikty rozwiązuje zbyt szybko.
Wątki, które powinny pobrzmiewać w tle – jak rodzinne relacje czy udział dziennikarki w śledztwie – nagle stają się równorzędne z wątkiem kryminalnym, przez co napięcie śledcze traci na znaczeniu. Sam kryminolog, choć posiada ogromny potencjał, zostaje zepchnięty na dalszy plan – jakby bał się własnej roli i oddał inicjatywę innym. Zdecydowanie lepiej czytałoby się tę historię, gdyby to właśnie on prowadził narrację jako silny lider i analityczny umysł.
Niepotrzebnie powtarzane informacje – np. o ojcu czy metodzie pisania szkiców na maile – sprawiają wrażenie, że autor nie dowierza czytelnikowi i czuje potrzebę podkreślania oczywistości. Nawet finałowe podsumowanie przez głównego bohatera brzmi jak streszczenie tego, co już dobrze wiemy – jakby dla pewności, że nikt się nie zgubił po drodze.
Jak na debiutancką powieść, to całkiem przyzwoity start. Tematyka jest interesująca, brutalna i momentami naprawdę wciągająca – autor nie boi się trudnych scen ani nieoczywistych tropów. Choć warsztat momentami zawodzi, zwłaszcza w sferze psychologii postaci i budowania relacji, to widać w tej historii potencjał. Jeśli autor dopracuje styl i pozwoli bohaterom wybrzmieć pełniej – nie tylko w działaniu, ale i w emocjach – to kolejne książki mogą naprawdę zaskoczyć. Trzymam kciuki, bo pomysł i kierunek są dobre – potrzeba tylko pewniejszej ręki i odwagi, by pozwolić postaciom żyć, a nie tylko funkcjonować w ramach fabularnych rozwiązań.
Kucharz – Moje ulubione Cytaty
„Lewa część twarzy ofiary starta była do żywej kości, a jej resztki niemalże wtopiły się w welurową tapicerkę.”
„Gałka oczna kołysała się na nerwie wzrokowym, a z otworu wypłynreła brunatna, spieniona krew.”
„Kochamy poczucie szczęścia , nawet jeśli jest ulotne i przyjdzie za nie sporo zapłacić.”
O Książce – Kucharz
„Kucharz” Piotra Chomczyńskiego to debiutancka powieść kryminalna, która ukazała się 9 lipca 2025 roku nakładem wydawnictwa Muza. Autor, z wykształcenia kryminolog i socjolog, specjalizuje się w badaniach nad przestępczością zorganizowaną, kartelami narkotykowymi i produkcją substancji psychoaktywnych. W swojej pierwszej fabularnej książce łączy naukową wiedzę z fikcją literacką. Akcja powieści toczy się w Poznaniu, gdzie pojawia się nowy, nieznany narkotyk zbierający śmiertelne żniwo.
Książka liczy 320 stron i utrzymana jest w konwencji kryminału sensacyjnego z dynamiczną akcją, mocnymi scenami i dużą ilością dialogów. Realistyczne opisy śledztwa i produkcji substancji psychoaktywnych są oparte na rzeczywistej wiedzy autora, co nadaje historii wiarygodności. „Kucharz” zdobył dobre oceny czytelników i został doceniony za wartką narrację, intensywny klimat i rzadko spotykaną dokładność merytoryczną w przedstawianiu działań przestępczych oraz policyjnych procedur.
Posłuchaj na YouTube
Twoja opinia jest ważna! Podziel się wrażeniami! ❤️📖
Seria jest super ( jestem na Diament 1 ) momentalnie zakochałam się w przygodach Hailie Monet chociaż przykro mi że ta przygoda powoli się kończy…:( POLECAM 😉
Super