Recenzja książki „Zabawa w chowanego”

O czym jest „Zabawa w chowanego”?

Czasami wystarczy jedno słowo, żeby poczuć dreszcz na plecach. „Znaleziony.” Tak zaczyna się zabawa, w którą nikt nie chciał grać. I właśnie o takiej grze opowiada Søren Sveistrup w książce „Zabawa w chowanego.” To nie jest zwykły thriller. To opowieść o przeszłości, która nigdy nie odchodzi. O winie, która dojrzewa w ciszy. I o dzieciach, które nigdy nie przestały się chować.

Sveistrup — ten sam, który napisał „Kasztanowego ludzika” — wraca z historią jeszcze mroczniejszą, jeszcze bardziej emocjonalną. Znowu buduje opowieść w trzech warstwach.

Pierwsza to przeszłość, gdzie zwykła szkolna wycieczka nad jezioro kończy się tragedią.
To, co miało być zabawą w chowanego, przeradza się w koszmar. Sprawa zostaje zamknięta… ale tylko na papierze. Bo są takie rany, które nigdy się nie goją.

W teraźniejszości pojawiają się nowe morderstwa. Ofiary dostają tajemnicze wiadomości – krótkie, chłodne SMS-y. Najpierw jedno słowo: „Znalazłem cię.” Potem odliczanie… raz, dwa, trzy… A kiedy dochodzi do dziesięć – ktoś ginie. To już nie gra. To przerażająca psychologiczna tortura.
A ci, którzy ją przeżywają, mają ze sobą coś wspólnego – wszyscy są rodzicami w trakcie rozwodu, wszyscy próbują zachować prawo do opieki nad dziećmi. To sprawia, że książka staje się nie tylko thrillerem, ale też mocnym komentarzem o rodzinie, rozpadzie i bezradności wobec systemu, który czasem bardziej kontroluje niż pomaga.

Do śledztwa wracają znani z poprzedniej części – Naia Thulin i Mark Hess. Kiedyś byli sobie bliscy, ale Hess zniknął bez słowa. Teraz wraca, zmuszony przez los. I choć oboje próbują trzymać emocje na dystans, napięcie między nimi czuć w każdym dialogu. Ich relacja nie jest romansem — to historia dwojga ludzi, których łączy coś znacznie silniejszego niż uczucie: wspólne poczucie winy i niezamknięte sprawy z przeszłości.

Przed laty znika dziewiętnastoletnia dziewczyna. Z początku wygląda to jak kolejna tragedia — może ucieczka, może przypadek. Ale jej śmierć staje się początkiem nowego koszmaru. Bo to, co spotkało tę nastolatkę, nie jest przypadkowe. Jej los splata się z przeszłością sprzed trzydziestu lat i z ludźmi, którzy wciąż próbują udawać, że tamten dzień nad jeziorem nie miał znaczenia. Wraz z rozwojem śledztwa Thulin i Hess zaczynają rozumieć, że to nie tylko współczesne morderstwa. Że ktoś bardzo dokładnie odtwarza stary schemat. Że przeszłość, teraźniejszość i zaginięcie dziewczyny tworzą jedną, przerażająco spójną historię.

Wrażenia po lekturze

Sveistrup robi to, co potrafi najlepiej – tworzy świat, w którym deszcz nie jest tylko pogodą, a mrok nie kończy się wraz z zamknięciem książki. Pisze jak reżyser – krótkie sceny, szybkie cięcia, zbliżenia na emocje, detale, które wydają się nieistotne… aż nagle wszystko łączy się w całość.

To thriller, który oglądasz oczami wyobraźni – scena po scenie. Ale pod tym chłodem czai się emocja. Czasem w jednym spojrzeniu. Czasem w milczeniu między bohaterami. Czasem w cichym dźwięku przychodzącej wiadomości.

A zakończenie? Nieprzewidywalne. Sveistrup myli tropy do samego końca. Kiedy wydaje się, że już wiesz, kto stoi za tym wszystkim – wszystko nagle się odwraca. To finał, który nie jest tanim zaskoczeniem, tylko logicznym, przemyślanym ciosem. Kiedy poznajesz prawdę, nagle rozumiesz każdy drobny szczegół – i masz ochotę wrócić do początku, by przeczytać wszystko jeszcze raz.

Zakończenie

„Zabawa w chowanego” to thriller, który się nie kończy wraz z ostatnią stroną. Bo kiedy zamykasz książkę, w głowie wciąż słyszysz echo: Raz… dwa… trzy… (ciszej) Znaleziony. To historia o winie, o stracie, o systemie, który miał pomagać, ale często nie potrafi. I o tym, że nie da się ukryć przed przeszłością. Można tylko liczyć, że tym razem… to nie nas ktoś znajdzie.

To była recenzja książki „Zabawa w chowanego” Sørena Sveistrupa. Jeśli lubisz skandynawskie thrillery, historie z duszą i zakończenia, które wywracają wszystko do góry nogami – ta książka jest dla Ciebie.

✅ Więcej recenzji w kategorii Kryminały i Thrillery