„Hieny” – Maciej Kaźmierczak – Recenzja książki

Hieny Wprowadzenie

„Hieny” to finałowy tom cyklu o komisarzu Robercie Foksie — i moim zdaniem najmocniejszy, najbardziej poplątany, najbardziej okrutny. Jeśli ktoś myślał, że poprzednie części były ciężkie, brutalne czy mroczne, ta książka udowadnia, że Kaźmierczak dopiero się rozkręcił.

Hieny Fabuła

Już od początku autor wiąże wszystkie urwane nitki fabuły z poprzednich tomów. Wraca Nadia i Czarnecki. Wraca Bułgar. Wracają pytania o martwe ciała, larwy, wykopane groby, wypalane znaki na skórze i o Bronisława Kubackiego — mężczyznę oskarżonego o zbrodnie, których najprawdopodobniej wcale nie popełnił.

Bronisław to jedna z najmocniejszych postaci tej książki — człowiek skrzywiony przez dziecięcą traumę, emocjonalnie zatrzymany w przeszłości, zamknięty w areszcie i traktowany jak sprawca tylko dlatego, że tak jest wygodniej. Jego historia boli. I zostawia ślad.

Równolegle policja rozkopuje teren starego cmentarza, ale zamiast ciał ofiar znajduje kości wykopane z ziemi, wygotowane, pozbawione czaszek. Ktoś zbiera ludzkie szczątki jak trofea.

A w tym czasie Foks budzi się uwięziony w betonowej trumnie — gdzieś przy kaplicy, tuż obok kolejnych ofiar. Brakuje powietrza, czasu i nadziei.

To właśnie w „Hienach” wszystko zaczyna się łączyć: stare sprawy, znikające dziewczyny, handlarze kobietami, wypalane znaki, policjanci, którzy zamiast chronić — kryją prawdę. I jeszcze wątek, po którym robi się zimno w środku: bogaty mężczyzna, który dostaje od znajomych prezent — czaszkę zgwałconej i zabitej dziewczyny. Trudno to czytać bez zaciskania zębów.

Czy warto przeczytać „Hieny”?

„Hieny” to książka, którą czyta się z napięciem mięśni, ciężarem w klatce i nieprzyjemnym poczuciem, że ta historia jest bliżej rzeczywistości, niż chcielibyśmy przyznać.

Kaźmierczak pisze tak obrazowo, że łatwo zapomnieć o oddechu. Sceny są brutalne, cielesne, krwawe, obleczone w larwy, kości i strach. Dla niektórych czytelników to będzie zbyt dużo. Ja lubię mocne książki — a tutaj autor wszedł na poziom, który zostaje pod powiekami.

Największy plus? Pomimo natłoku bohaterów, wątków i przerażających obrazów, wszystko finalnie się domyka. Logicznie. Spójnie. Sensownie.

„Hieny” to finał, na jaki ta seria zasługiwała. Trudny. Mroczny. Bezwzględny.
Kaźmierczak pokazuje, że najbardziej przerażające potwory nie mieszkają w lesie ani w ciemnych piwnicach — tylko w ludziach. To książka, która zostaje. To seria, którą warto przeczytać.