„Pomsta” – Maciej Kaźmierczak – Recenzja książki

Pomsta Wprowadzenie

„Pomsta” to pierwszy tom serii o komisarzu Robercie Foksie autorstwa Macieja Kaźmierczaka.

Książka otwiera się cytatem Alberta Camusa:

„Zawsze są powody, by zabić człowieka, nie sposób udowodnić, że powinien żyć.”

Pomsta Fabuła

Już pierwsze sceny wprowadzają czytelnika w atmosferę napięcia i niepokoju. W tłumie ludzi zgromadzonych na otwarciu sklepu w Złotych Tarasach stoi mężczyzna w czarnej kurtce i białej kominiarce. W rękawie ukrywa nóż. Jest zdenerwowany, zdeterminowany, ale i pełen strachu. Czeka na młodą dziewczynę, około osiemnastoletnią, i gdy ta w końcu się pojawia, podchodzi do niej, mówi, że ma coś dla niej, po czym dźga ją nożem i zrzuca z barierki. Patrzy, jak spada – i odczuwa satysfakcję.

Równolegle poznajemy Roberta Foxa – komisarza, który przeżywa osobisty kryzys. Wracając do domu, odkrywa zdradę żony Doroty. Zrozpaczony i rozbity emocjonalnie po sześciu latach małżeństwa, po raz pierwszy od dawna sięga po alkohol. W barze próbuje znieczulić się na ból, mimo że przez lata unikał picia i palenia. W międzyczasie kontaktuje się z nim jego partner, Paweł Radecki, przypominając o obowiązkach służbowych i obiecując, że następnego dnia rano spróbuje go kryć przed przełożonym.

W grupce młodych ludzi, którzy przychodzą do baru  jest Nadia – osiemnastoletnia dziewczyna pochodzenia ukraińskiego, mieszkająca z ojcem w Warszawie. Z ojcem, łączy ją trudna relacja – mężczyzna nie uznaje córki, nazywa ją „bękartem” i obwinia za przeszłość. Nadia pracuje w hotelu należącym do ojca i często przebywa w towarzystwie znajomych, z którymi pije i imprezuje: Norberta, Kamili i Moniki.

Podczas jednego z takich wieczorów Norbert przypadkowo potrąca Foksa, gdy ten wychodzi z baru. Nadia chce mu pomóc, ale waha się. W końcu, gdy w barze dochodzi do sprzeczki i bójki między Norbertem a Foksem, dziewczyna interweniuje, a po wszystkim proponuje Foksowi nocleg w hotelowym pokoju – w ramach przeprosin.

O godzinie 22, symbolicznej dla Foksa z powodu tragedii z przeszłości, oboje trafiają do hotelu. Nadia zostawia go tam, po czym wraca do swojego mieszkania w kamienicy, gdzie zastaje zniszczony dom i nieobecnego ojca.

Rano policja odnajduje nagranie z miejsca zbrodni – zabójstwa Martyny, uczennicy prywatnej szkoły, córki wpływowych rodziców. Na nagraniu widać sprawcę w białej kominiarce, ubrudzonej krwią przy oku. W internecie zaczyna krążyć wideo, a nieznanego mężczyznę szybko nazywają „Skazą”.

Sprawą zajmuje się prokurator Kowalczyk, która decyduje, że śledztwo poprowadzi Robert Foks. Mimo że jego zachowanie w przeszłości budziło kontrowersje, to właśnie jemu prokurator ufa najbardziej. Foks wraca do pracy, próbując skupić się na dochodzeniu, choć wciąż nie potrafi poradzić sobie z osobistym dramatem i zdradą Doroty.

Z początku nic nie zapowiada, że akcja powieści będzie dotyczyć czegoś więcej niż pojedynczej zbrodni. Jednak z czasem wątki zaczynają się splatać, a na powierzchnię wypływajątematy handlu ludźmi, przemocy i powiązań mafijnych. Ten element stopniowo się rozbudowuje, nadając historii głębi i dynamiki. Dzięki temu książka z każdą stroną wciąga coraz bardziej, prowadząc czytelnika w mroczne rejony ludzkich tajemnic i moralnych kompromisów.

Czy warto przeczytać „Pomstę”?

„Pomsta” to książka, po której trudno wrócić do codzienności.

Nie dlatego, że jest brutalna – choć momentami naprawdę potrafi uderzyć – ale dlatego, że zostawia w głowie szereg pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi.

Maciej Kaźmierczak po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o złu tak, że nie da się odwrócić wzroku. Jego świat jest brudny, nieprzyjemny i boleśnie prawdziwy. Każda postać nosi w sobie jakiś cień – nawet ta, której w pierwszej chwili chcielibyśmy zaufać.

Z początku wydaje się, że to klasyczny kryminał – zbrodnia, śledztwo, policjant z przeszłością. Ale to tylko pozory. Z czasem historia rozlewa się na tematy znacznie trudniejsze: manipulację, moralne granice, a także zepsucie, które rodzi się w miejscach, gdzie pozornie nie powinno być na nie miejsca.

Autor zaskakuje tym, jak subtelnie potrafi wpleść w fabułę kwestie, o których wielu wolałoby nie mówić głośno. Wątek młodych ludzi, zagubionych w świecie luksusu i braku konsekwencji, jest jednym z tych, które najbardziej zapadają w pamięć – nie przez sensację, lecz przez psychologiczną prawdę i realizm.

Każdy rozdział jest jak kolejne odkrycie – nie tylko dla bohaterów, ale i dla czytelnika. Kaźmierczak prowadzi tę historię z chirurgiczną precyzją, a jego język – surowy, ale niepozbawiony emocji – sprawia, że czujemy się częścią tego brudnego świata.

„Pomsta” to nie jest książka do szybkiego przeczytania. To powieść, która zmusza do zatrzymania się, do myślenia, do spojrzenia na siebie i innych z innej perspektywy.

Bo jak pisze autor we wstępie – zawsze są powody, by zabić człowieka. Pytanie tylko, czy kiedykolwiek można udowodnić, że ktoś naprawdę powinien żyć.