„Łowcy skór” -Tomasz Patora – Recenzja książki

Łowcy skór Wprowadzenie

Wprawdzie w 2000 roku byłam jeszcze nastolatką i powinnam pamiętać głównie szkołę oraz spotkania ze znajomymi… ale jest coś, co zapisało się w mojej głowie bardzo wyraźnie. „Łowcy skór”. Hasło, które wtedy przewijało się przez media. Zabijanie pavulonem. Handel śmiercią. To nie były zwykłe wiadomości – to było coś, co budziło niepokój, nawet jeśli do końca nie rozumiałam skali tego, co się dzieje.

Dlatego kiedy po latach zobaczyłam książkę Tomasz Patora, wiedziałam jedno – chcę wrócić do tej historii. Ale już nie jako dziecko słuchające urywków informacji. Tylko jako ktoś, kto chce zrozumieć całość.

Łowcy skór Fabuła

Ta książka to coś więcej niż reportaż. To wejście w sam środek wydarzeń – z perspektywy osoby, która krok po kroku dochodziła do prawdy. Czytając, uświadamiasz sobie jedną rzecz: to, co widzieliśmy w mediach 25 lat temu… to był tylko fragment. W książce pojawiają się wątki, o których wtedy nie mówiono. Nie można było – ze względu na śledztwo.

Układy. Powiązania. Kto z kim. Za ile. I dlaczego nikt wcześniej tego nie zatrzymał. I nagle zaczynasz się zastanawiać: ile z tej historii nadal byłoby ukryte, gdyby ktoś nie zdecydował się jej ujawnić?

Najbardziej wstrząsające dla mnie było coś innego, niż same metody zabijania. Fakt, że… samo przyjmowanie pieniędzy za „podsyłanie” zmarłych do konkretnych zakładów pogrzebowych nie było karalne. Było po prostu nieetyczne. I to pokazuje skalę problemu. Bo jeśli coś nie jest zabronione – dla niektórych staje się „dozwolone”.
A stąd już bardzo blisko do przekroczenia kolejnej granicy.

Zawsze wydaje nam się, że osoby ratujące życie mają w sobie coś więcej. Jakąś wewnętrzną potrzebę pomagania. Ta książka brutalnie to weryfikuje. Pokazuje, że nawet w medycynie są ludzie, dla których pieniądz jest po prostu… pieniądzem. Bez znaczenia, skąd pochodzi. W książce pojawiają się opisy: układów, które pozwalały jeździć na „najbardziej dochodowych” wyjazdach, sytuacji, gdzie zamiast ratować – kalkulowano, oraz przerażającej kreatywności w sposobach zarabiania na śmierci.

Jednym z najmocniejszych momentów tej książki jest świadomość, że sposób uśmiercania był… dopracowany i przemyślany. Używane substancje – jak pavulon – były trudne do wykrycia w organizmie. Jeśli nikt się nie przyznał… często nie było dowodów. A większość się nie przyznała. I tutaj rodzą się pytania: ile takich historii nigdy nie zostało udowodnionych? Ile osób nigdy nie doczekało się sprawiedliwości?

Nie wszyscy byli częścią systemu. I to jest jedyna rzecz, która daje minimalną ulgę. Nie wszyscy się na to godzili. Byli też lekarze, którzy odmawiali udziału w tym procederze. Zakłady pogrzebowe, które wolały się zamknąć niż brać w tym udział. To pokazuje jedno: zawsze jest wybór. Nawet w najgorszym systemie.

Czy warto przeczytać „Łowcy skór”?

Ta książka zostaje w głowie. Zostaje w obrazach. Zostaje w pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi. To nie jest tylko historia o „łowcach skór”. To historia o: ludziach, którzy przekroczyli granicę dla pieniędzy, niewydolnym systemie zarówno karnym jak i medycznym, a także o tych którzy mimo wszystko potrafili powiedzieć „nie”.

Czy warto przeczytać? Tak, ale nie dla rozrywki. Nie dla sensacji. Tylko po to, żeby zrozumieć… jak łatwo coś takiego może się wydarzyć ponownie. I żeby nigdy o tym nie zapomnieć.